Central Park

Central Park

Το Central Park είναι το μεγαλύτερο δημόσιο πάρκο στο κέντρο του Manhattan στη Νέα Υόρκη. Το πάρκο άνοιξε αρχικά το 1857, σε 3.1 τετρ. χιλιόμετρα ιδιοκτησίας της πόλης.

Το 1858, ο Frederick Law Olmsted και ο Calvert Vaux κέρδισε έναν διαγωνισμό για τη βελτίωση και την επέκταση του πάρκου με ένα σχέδιο που οι ίδιοι το είχαν ονομάσει Greensward Plan. Η κατασκευή άρχισε το ίδιο έτος και ολοκληρώθηκε το 1873. Χαρακτηρίστηκε ως Εθνικό Ιστορικό Ορόσημο (National Historic Landmark) το 1963. Το πάρκο είναι σήμερα διαχειρίζεται η Central Park Conservancy (CPC) στο πλαίσιο σύμβασης με την κυβέρνηση της πόλης. Η Conservancy είναι μια μη κερδοσκοπική οργάνωση που συμβάλλει στο 85% του ετήσιου προϋπολογισμού των $ 25 εκατομμυρίων δολαρίων του Central Park, και απασχολεί το 80% του προσωπικού συντήρησης του πάρκου.

2

Το πάρκο σήμερα

Το Central Park σχεδιάστηκε από τον σχεδιαστή τοπίων και συγγραφέα Frederick Law Olmsted και τον Άγγλο αρχιτέκτονα Calvert Vaux το 1858 μετά τη νίκη σε διαγωνισμό. Οι ίδιοι σχεδίασαν και το Brooklyn’s Prospect Park.

Το πάρκο, το οποίο δέχεται περίπου τριάντα πέντε εκατομμύρια επισκέπτες ετησίως, είναι το πιο πολυπληθές σε επισκεψιμότητα αστικό πάρκο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όταν άνοιξε ήταν 3.1 τετρ. χιλιόμετρα και στη συνέχεια επεκτάθηκε σε 3.41 τετρ. χιλιόμετρα. Έχει μήκος 4 χλμ μεταξύ της 59th Street (Central Park South) και της 110th Street (Central Park North), και 0,8 χλμ πλάτος μεταξύ τηςFifth Avenue και της Central Park West. Είναι παρόμοιο σε μέγεθος με το Golden Gate Park του Σαν Φρανσίσκο, το Lincoln Park του Σικάγο, το Stanley Park του Βανκούβερ, και το Englischer Garten τουΜονάχου.

Το Central Park είναι συνορεύει βόρεια με την West 110th Street, στα νότια με την West 59th Street, στα δυτικά με την Eighth Avenue, και στα ανατολικά με την Fifth Avenue. Κατά μήκος των συνόρων του πάρκου, ωστόσο, αυτές είναι γνωστές ως Central Park North, Central Park South, και Central Park West, αντίστοιχα. Μόνο η Fifth Avenue διατηρεί το όνομά της, δεδομένου ότι οριοθετεί το ανατολικό σύνορο του πάρκου.

Το πάρκο συντηρείται από την Central Park Conservancy, έναν ιδιωτικό, μη κερδοσκοπικό οργανισμό που διαχειρίζεται το πάρκο στο πλαίσιο σύμβασης με το Τμήμα Πάρκων και Αναψυχής της πόλης της Νέας Υόρκης και, στην οποία ο πρόεδρος της είναι ο διαχειριστής του Central Park.

Σήμερα, η Central Park Conservancy απασχολεί τέσσερις στους πέντε υπάλληλους συντήρησης και λειτουργίας του πάρκου. Εποπτεύει αποτελεσματικά το έργο τόσο των ιδιωτικών όσο και των δημοσίων υπαλλήλων που βρίσκονται υπό την εποπτεία του διαχειριστή του Central Park, ο οποίος αναφέρεται στον Πρόεδρο της επιτροπής των πάρκων. Από το 2007, η Central Park Conservancy είχε επενδύσει περίπου 450 εκατομμύρια δολάρια για την αποκατάσταση και διαχείριση του χώρου.

Το σύστημα λειτούργησε τόσο καλά, ώστε το 2006 η Central Park Conservancy δημιούργησε το ιστορικό πάρκο του Harlem, διαθέτοντας κηπευτικά και τη συντήρηση υποστήριξης και καθοδήγησης στο πάρκο Morningside, στο πάρκο του Αγίου Νικολάου, στο πάρκο Jackie Robinson, και στο πάρκο Marcus Garvey.

Αν και χλωρίδα στο μεγαλύτερο μέρος του πάρκου φαίνεται φυσιολογική, είναι στην πραγματικότητα σχεδόν εξ ολοκλήρου διαμορφωμένη. Το πάρκο περιέχει διάφορες λίμνες και λιμνούλες που, ενώ φαίνονται φυσικές, έχουν δημιουργηθεί τεχνητά, εκτεταμένα μονοπάτια για διαδρομές με τα πόδια, δύο παγοδρόμια (ένα εκ των οποίων είναι η πισίνα, τον Ιούλιο και τον Αύγουστο), το Central Park Zoo, το Central Park Conservatory Garden, ένα καταφύγιο άγριας ζωής, μια μεγάλη έκταση φυσικού δάσους, καθώς και ένα υπαίθριο αμφιθέατρο, που ονομάζεται Delacorte Theater, το οποίο φιλοξενεί το φεστιβάλ του καλοκαιριού “Shakespeare in the Park” . Άλλα αξιοθέατα περιλαμβάνουν το κάστρο Belvedere με το κέντρο της φύσης, το σουηδικό Θέατρο Μαριονέτας Cottage, καθώς και το ιστορικό Carousel. Επιπλέον, υπάρχουν πολλές μεγάλες και μικρές περιοχές με γρασίδι, ορισμένες από τα οποίες χρησιμοποιούνται για αθλητισμό, μερικές προορίζονται ως ήσυχες περιοχές, και επίσης υπάρχουν κλειστές παιδικές χαρές για τα παιδιά.

Τα 10 χιλιόμετρα δρόμων μέσα στο πάρκο χρησιμοποιούνται από πολίτες που κάνουν jogging, ποδηλάτες, skateboarders και inline skaters, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα και τα βράδια μετά τις 7:00 μ.μ., όταν η κυκλοφορία αυτοκινήτων απαγορεύεται.

Η αξία του Central Park εκτιμήθηκε από την εταιρεία εκτίμησης ακινήτων, Miller Samuel, σε 528.783.552.000 δολάρια το Δεκέμβριο του 2005.

Δεδομένου ότι η εγκληματικότητα έχει μειωθεί στο πάρκο και στο υπόλοιπο της Νέας Υόρκης, πολλές αρνητικές αντιλήψεις έχουν αρχίσει να εξασθενούν. Το πάρκο έχει το δικό του τμήμα της αστυνομίας της Νέας Υόρκης (Central Park Precinct), το οποίο απασχολεί τόσο αστυνομικούς όσο και βοηθητικούς υπαλλήλους. Το 2005, τα μέτρα ασφαλείας που πάρθηκαν κράτησαν τον αριθμό των εγκλημάτων στο πάρκο σε λιγότερα από εκατό ετησίως (από περίπου 1.000 στις αρχές του 1980). Η New York City Parks Enforcement Patrol εκτελεί περιπολίες στο Central Park.

3

1857-1900

Το Central Park δεν ήταν ένα μέρος του Σχεδίου των Επιτρόπων (Commissioners’ Plan) του 1811, ωστόσο, μεταξύ 1821 και 1855, η Νέα Υόρκη σχεδόν τετραπλασιάστηκε σε πληθυσμό. Καθώς επεκτάθηκε η πόλη, οι άνθρωποι είχαν πολύ λίγους ανοιχτούς χώρους, κυρίως νεκροταφεία, για να ξεφύγουν από το θόρυβο και τη χαοτική ζωή στην πόλη.

Η ανάγκη της Νέας Υόρκης για ένα μεγάλο δημόσιο πάρκο εκφράστηκε από τον ποιητή και συντάκτη της Evening Post (νυν New York Post), William Cullen Bryant, καθώς και από τον πρώτο αμερικανικό αρχιτέκτονα τοπίων, Andrew Jackson Downing, οι οποίοι άρχισαν να δημοσιοποιούν την ανάγκη της πόλης για ένα δημόσιο πάρκο το 1844. Ένα όμορφο μέρος, παρόμοιο με το Bois de Boulogne στοΠαρίσι ή το Λονδρέζικο πάρκο Hyde Park, κρίθηκε αναγκαίο από πολλούς Νεοϋορκέζους με επιρροή, και το 1853 η νομοθεσία της Νέας Υόρκης όρισε μία 2.800 στρεμμάτων περιοχή από το 59th Street έως τον 106th Street για τη δημιουργία του πάρκου, με κόστος άνω των 5 εκατομμυρίων δολαρίων μόνο για τη γη.

Το κράτος όρισε την Επιτροπή του Central Park (Central Park Commission) για να επιβλέπει την ανάπτυξη του πάρκου, και το 1857 η επιτροπή διοργάνωσε ένα διαγωνισμό σχεδιασμού τοπίου. ΟFrederick Law Olmsted και ο Calvert Vaux ανέπτυξαν αυτό που έγινε γνωστό ως Greensward Plan, το οποίο επιλέχτηκε ως το νικητήριο σχέδιο.

Αρκετές επιρροές συμφώνησαν στο σχεδιασμό. Διαμορφωμένα νεκροταφεία, όπως το Mount Auburn(Cambridge, Μασαχουσέτη) και το Green-Wood (Brooklyn, Νέα Υόρκη), δόθηκαν ως παραδείγματα για ειδυλλιακά και φυσικά τοπία. Η μεγαλύτερη καινοτόμος επιρροή στο σχεδιασμό του Central Park ήταν το σύστημα ξεχωριστής κυκλοφορίας για τους πεζούς, τους αναβάτες αλόγων, και τα οχήματα αναψυχής.

Το Greensward Plan ανέφερε περίπου 36 γέφυρες, όλες σχεδιασμένες από τον Vaux, που κυμαίνονταν από πετρώδες γέφυρες από σχιστόλιθο του Manhattan ή γρανίτη, μέχρι δαντελωτές γέφυρες νεο-γοτθικό από χυτοσίδηρο. Το σύνολο της γραμμής, διπλασιάστηκε στην περιοχή The Mall με διπλές σειρές από φτελιές που κατέληγαν στο αίθριο Bethesda, του οποίου κεντρικό θέμα ήταν το Bethesda Fountain, με θέα πέραν της λίμνης και των δασικών εκτάσεων, ήταν στο επίκεντρο του μεγαλύτερου σχεδιασμού.

Πριν αρχίσει η κατασκευή του πάρκου, η περιοχή έπρεπε να “καθαριστεί” από τους κατοίκους της. Οι περισσότεροι από τους αυτούς ήταν πολύ φτωχοί και διαφόρων εθνοτήτων όπως Αφρο-Αμερικανοί ή μετανάστες από την Αγγλία και την Ιρλανδία. Οι περισσότεροι από αυτούς ζούσαν σε μικρές κοινότητες, όπως το Seneca Village, το Harsenville, το Piggery District, ή το Convent of the Sisters of Charity. Περίπου 1.600 κάτοικοι της εργατικής τάξης που καταλάμβαναν την περιοχή, εκείνη την εποχή, εκδιώχτηκαν σύμφωνα με τον κανόνα Eminent Domain κατά τη διάρκεια του 1857. Το Seneca Village και άλλες κοινότητες γκρεμίστηκαν για να δημιουργηθεί χώρος για το πάρκο.

Κατά την κατασκευή του πάρκου, ο Olmsted έδωσε συνεχείς μάχες με τους επιτρόπους του πάρκου, πολλοί από τους οποίους ήταν διορισθέντες των Δημοκρατικών της πόλης. Το 1860, ο Andrew Haswell Green, πρώην πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της πόλης της Νέας Υόρκης σε θέματα εκπαίδευσης ανέλαβε ως πρόεδρος της επιτροπής. Παρά το γεγονός ότι είχε σχετικά μικρή εμπειρία, κατάφερε να επιταχύνει την κατασκευή, καθώς και να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις για την αγορά επιπλέον 260 στρεμμάτων στο βόρειο άκρο του πάρκου, μεταξύ 106th Street και 110th Street, όπου θα ανακατασκευαζόνταν το Harlem Meer.

Μεταξύ 1860 και 1873, τα περισσότερα από τα σημαντικότερα εμπόδια για την κατασκευή είχαν ξεπεραστεί, και το πάρκο είχε ουσιαστικά ολοκληρωθεί. Κατά την περίοδο αυτή, περισσότερα από 14.000 κυβικά μέτρα του επιφανειακού εδάφους είχαν μεταφερθεί από το New Jersey, επειδή το πρωτότυπο έδαφος δεν ήταν γόνιμο ή αρκετά ικανό για να στηρίξει τα διάφορα δέντρα, θάμνους και φυτά που ζητούσε το Greensward Plan. Όταν το πάρκο ολοκληρώθηκε επίσημα το 1873, πάνω από δέκα εκατομμύρια φορτία υλικών είχαν μεταφερθεί έξω από το πάρκο, συμπεριλαμβανομένων του εδάφους και των πετρωμάτων. Περισσότερα από τέσσερα εκατομμύρια δέντρα, θάμνοι και φυτά που αντιπροσώπευαν περίπου 1.500 είδη μεταφυτεύτηκαν στο πάρκο.

Περισσότερο μπαρούτι χρησιμοποιήθηκε για να καθαριστεί η περιοχή από ό, τι είχε χρησιμοποιηθεί στη μάχη του Gettysburg κατά τη διάρκεια του αμερικανικού εμφύλιου πολέμου.

Πρόβατα έβοσκαν στο Sheep Meadow από τη δεκαετία του 1860 έως το 1934, όταν και μετακινήθηκαν βόρεια της πολιτείας καθώς υπήρχε ο φόβος ότι θα χρησιμοποιούνταν για τροφή από φτωχούς Νεοϋρκέζους την περίοδο της κρίσης.

10

1900–1960

Μετά την ολοκλήρωση, το πάρκο γρήγορα έπεσε σε παρακμή. Ένας από τους κύριους λόγους για αυτό ήταν η έλλειψη ενδιαφέροντος του κόμματος Tammany Hall, το οποίο ήταν η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη στη Νέα Υόρκη εκείνη την εποχή.

Γύρω στην αλλαγή του 20ού αιώνα, το πάρκο αντιμετώπισε αρκετές νέες προκλήσεις. Η διέλευση αυτοκινήτων, έφεραν τη ρύπανση, καθώς και οι συμπεριφορά των ανθρώπων είχε αρχίσει να αλλάζει. Οι χώροι δεν χρησιμοποιούνταν μόνο για περιπάτους και πικνίκ σε ένα ειδυλλιακό περιβάλλον, αλλά και για άθληση, αναψυχή και παρόμοιες δραστηριότητες. Μετά τη διάλυση της Επιτροπής του Central Park το 1870 και την αναχώρηση του Andrew Green από το έργο και το θάνατο του Vaux το 1895, η προσπάθεια συντήρησης μειώθηκε βαθμιαία, και υπήρχαν λίγες, αν υπήρχαν, προσπάθειες αντικατάστασης των νεκρών δέντρων, θάμνων και φυτών, ή του φθαρμένου γκαζόν. Για αρκετές δεκαετίες, οι αρχές έκαναν ελάχιστα ή τίποτα χωρίς να εμποδίζουν το βανδαλισμό και τη συσσώρευση απορριμμάτων στο πάρκο.

Όλα αυτά άλλαξαν το 1934, όταν ο Ρεπουμπλικάνος Fiorello La Guardia εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ενοποίησε τις πέντε υπηρεσίες που συσχετίζονταν με το πάρκο. Ο Robert Moses ανέλαβε τον καθαρισμό του πάρκου. Ο Moses, για να γίνει ένας από τους ισχυρότερους άνδρες στην πόλη της Νέας Υόρκης, ανέλαβε αυτό που ήταν, στην ουσία, ένα κειμήλιο, ένα απομεινάρι μιας άλλης εποχής.

Σε ένα μόνο χρόνο, ο Moses κατάφερε να καθαρίσει το Central Park και άλλα πάρκα στην πόλη της Νέας Υόρκης. Γρασίδι και λουλούδια αναφυτεύτηκαν, τα νεκρά δέντρα και οι θάμνοι, αντικαταστάθηκαν, τοίχοι, και γέφυρες επισκευάστηκαν. Σημαντικές αλλαγές στον επανασχεδιασμό και την κατασκευή που πραγματοποιήθηκαν: για παράδειγμα, η δεξαμενή Croton Lower Reservoir γεμίστηκε για να μπορέσει να δημιουργηθεί η Great Lawn. Ο σκοπός του Greensward Plan για τη δημιουργία ενός ειδυλλιακού τοπίου συνδυάστηκε με το όραμα του Moses για ένα πάρκο που θα χρησιμοποιούνταν για ψυχαγωγικούς σκοπούς με 19 παιδικές χαρές, 12 γήπεδα μπάλας και χάντμπολ πραγματοποιήθηκε. Ο Moses, επίσης, κατάφερε να εξασφαλίσει κονδύλια από το πρόγραμμα “New Deal”, καθώς και δωρεές από το κοινό.

9

1960–1980

Το 1960 σηματοδότησε την έναρξη μιας σειράς γεγονότων στο Central Park που αντικατόπτριζε την ευρεία πολιτιστική και πολιτική εξέλιξη της περιόδου. Το Public Theater διοργάνωσε το ετήσιο Φεστιβάλ Shakespeare in the Park στο θέατρο Delacorte (1961), καθώς και καλοκαιρινές παραστάσεις στο Sheep Meadow, και στη συνέχεια στο Great Lawn από την New York Philharmonic Orchestra και τη Metropolitan Opera. Ολοένα και περισσότερο μέσα από τη δεκαετία του 1970, το πάρκο έγινε ένας χώρος εκδηλώσεων πρωτοφανούς κλίμακας, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων, φεστιβάλ και συναυλιών.

Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1970, η φορολογική και κοινωνική δυσφορία της Νέας Υόρκης είχε συμβάλει σε σοβαρές διαχειριστικές αμέλειες. Ο πρόεδρος της προστασίας του πάρκου δήλωσε: “Χρόνια κακής διαχείρισης και η ανεπαρκούς συντήρησης είχε μετατρέψει ένα αριστούργημα αρχιτεκτονικής τοπίου σε μια τυπική λειτουργία κατά τη διάρκεια της ημέρας και μια ζώνη κινδύνου τη νύχτα”. Ο χρόνος είχε συμβάλει στην επιδείνωση των υποδομών και την αρχιτεκτονική, και το πάρκο έμπαινε σε μια εποχή βανδαλισμού, εδαφικής χρήσης, και παράνομων δραστηριοτήτων.

Διάφορες ομάδες πολιτών προέκυψαν, με πρόθεση τη συγκέντρωση κεφαλαίων για την ανάκτηση του πάρκου και την οργάνωση πρωτοβουλιών εθελοντισμού. Μία από τις ομάδες αυτές, η Central Park Community Fund, ανέθεσε την εκπόνηση μελέτης διαχείρισης του πάρκου. Το 1979 ο Επίτροπος Gordon Parks Davis ίδρυσε το Office of Central Park Administrator, και διόρισε στη θέση του εκτελεστικού διευθυντή μία άλλη οργάνωση πολιτών, την Central Park Task Force. Η Central Park Conservancy ιδρύθηκε το επόμενο έτος.

4

1980–2000

Υπό την ηγεσία της Central Park Conservancy, η ποιοτική αποκατάσταση του πάρκου ξεκίνησε με μικρά, αλλά σημαντικά πρώτα βήματα, για την αντιμετώπιση των αναγκών που δεν μπορούσαν να ικανοποιηθούν στο πλαίσιο της υφιστάμενης δομής και των πόρων από το Τμήμα Πάρκων. Προσλήφθηκε ένα μικρό προσωπικό αποκατάστασης με βοηθούς για την ανακατασκευή και την επισκευή των μοναδικών ρουστίκ χαρακτηριστικών, των κηπευτικών έργων, και την αφαίρεση των γκράφιτι που προκλήθηκαν από βανδαλισμούς. Σήμερα, τα γκράφιτι που δημιουργούνται δεν παραμένουν περισσότερες από 24 ώρες στο πάρκο, σύμφωνα με τον πρόεδρος της Central Park Conservancy, Douglas Blonsky.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 η Conservancy συμμετείχε στις προσπάθειες του σχεδιασμού και του μακροπρόθεσμου πλάνου αποκατάστασης, χρησιμοποιώντας τόσο το δικό της προσωπικό όσο και εξωτερικούς συμβούλους. Παρείχε την ώθηση και την ηγεσία για αρκετά έργα αποκατάστασης που χρηματοδοτήθηκαν από την πόλη και την εκπόνηση ενός ολοκληρωμένου σχεδίου για την ανοικοδόμηση του πάρκου. Με την ολοκλήρωση της φάσης του σχεδιασμού, το 1985, η Conservancy προώθησε το πρώτο “κεφάλαιο” της εκστρατείας, να αποκτήσει όλο και μεγαλύτερη ευθύνη για τη χρηματοδότηση της αποκατάστασης του πάρκου, και την πλήρη ευθύνη για το σχεδιασμό, την υποβολή προσφορών και την επίβλεψη όλων των επενδυτικών σχεδίων στο πάρκο.

Η αποκατάσταση αυτή συνοδεύθηκε από μία σημαντική αναδιάρθρωση της διαχείρισης, σύμφωνα με την οποία το πάρκο υποδιαιρέθηκε σε ζώνες, όπου σε καθεμία από αυτές ορίστηκε ένας επόπτης, υπεύθυνος για την τήρηση των ανακαινισμένων περιοχών. Ο προϋπολογισμός της πόλης περικόπηκε στις αρχές του 1990, και είχε ως αποτέλεσμα τη φθορά της ρουτίνας του προσωπικού συντήρησης του πάρκου. Η Conservancy άρχισε την πρόσληψη προσωπικού για την αντικατάσταση αυτών των εργαζομένων. Η διαχείριση των αποκατεστημένων τοπίων από τους “κηπουρούς των ζωνών” είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, ώστε ο πυρήνας της συντήρησης και του προσωπικού αναδιοργανώθηκαν το 1996. Το σύστημα διαχείρισης ζωνών εφαρμόστηκε σε όλο το πάρκο, το οποίο διαιρείται σε σαράντα εννέα ζώνες. Κατά συνέπεια, κάθε ζώνη του πάρκου έχει ένα συγκεκριμένο άτομο υπεύθυνο για την καθημερινή της συντήρησης. Οι κηπουροί των ζωνών εποπτεύουν τους εθελοντές που τους έχουν ανατεθεί, (που εργάζονται σε ένα συνεπές πρόγραμμα) και υποστηρίζονται από εξειδικευμένα συνεργεία στις περιοχές της συντήρησης που απαιτούν ειδικές γνώσεις ή εξοπλισμό.

8

Δραστηριότητες

Παρατήρηση πουλιών: Ένα δασώδες τμήμα του πάρκου που ονομάζεται “The Ramble” είναι δημοφιλής μεταξύ των παρατηρητών πουλιών. Πολλά είδη πουλιών του δάσους, ιδιαίτερα ωδικά, μπορούν να παρατηρηθούν στο The Ramble την άνοιξη και το φθινόπωρο.

Βαρκάδα: Οι βάρκες και τα καγιάκ ενοικιάζονται σε ωριαία βάση στο Loeb Boathouse, το οποίο στεγάζει ένα εστιατόριο με θέα στη λίμνη.

Άμαξες με άλογα: Η “βιομηχανία” των αμαξών με άλογα αναβίωσε στη Νέα Υόρκη το 1935, και έχει συμπεριληφθεί σε διάφορες ταινίες, με την πρώτη γυναίκα οδηγό άμαξας, την Maggie Cogan, να εμφανίζεται στο Νewsreel το 1967. Η ηθική αυτής της παράδοσης και οι επιπτώσεις στην υγεία των αλόγων, έχουν αμφισβητηθεί από διάφορους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ζώων.

Μεταφορές με τρίκυκλα: Οι μεταφορές με τρίκυκλα λειτουργούν ως επί το πλείστον στο νότιο τμήμα του πάρκου, στο ίδιο μέρος με τις άμαξες με τα άλογα.

Αθλητισμός: Το Park Drive, με πάνω από 9,7 χλμ. μήκος, είναι ένας παράδεισος για τους δρομείς, τους joggers, τους ποδηλάτες, και τους skaters. Τα περισσότερα Σαββατοκύριακα, αγώνες λαμβάνουν χώρα στο πάρκο, πολλοί από τα οποίους οργανώνονται από την New York Road Runners. Ο Μαραθώνιος της Νέας Υόρκης τελειώνει στο Tavern on the Green έξω από το Central Park. Πολλοί άλλοι επαγγελματικοί αγώνων οργανώνονται στο πάρκο, συμπεριλαμβανομένης της πρόσφατης, (2008), USA Men’s 8k Championships. Τα γήπεδα μπέιζμπολ είναι πολλά, και υπάρχουν επίσης γήπεδα για βόλεϊ, τένις και μπόουλινγκ στο γκαζόν.

Αναρρίχηση: Οι απότομες προεξοχές των βράχων του Central Park, προσελκύουν ορειβάτες, ειδικά τους boulderers. Το βραχώδες υπόστρωμα του Manhattan, από απότομους σχιστόλιθους, εξέχει από το έδαφος πολύ συχνά σε ορισμένα μέρη της Central Park. Τα δύο πιο γνωστά σημεία για τουςboulderers είναι το Rat Rock και Cat Rock. Άλλοι τέτοιοι χώροι είναι οι Dog Rock, Duck Rock, Rock N’ Roll Rock και Beaver Rock, κοντά στο νότιο άκρο του πάρκου.

Ice Skating: Το Central Park διαθέτει δύο τεχνητά παγοδρόμια, το Παγοδρόμιο Wollman και το Lasker Rink, τα οποία μετατρέπονται σε εξωτερική πισίνα το καλοκαίρι.

Central Park Carousel: Το υπάρχον Carousel, εγκαταστάθηκε το 1951, και είναι ένα από τα μεγαλύτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τα πενήντα οκτώ χειροποίητα σκαλιστά άλογα και τα δύο άρματα έγιναν από τον Solomon Stein και τον Harry Goldstein το 1908. Το Carousel αρχικά είχε εγκατασταθεί στο Coney Island στο Brooklyn.

Παιδότοποι: Το Central Park διαθέτει είκοσι μία παιδικές χαρές για τα παιδιά που βρίσκονται στο πάρκο. Η μεγαλύτερη που εκτείνεται σε 12,000 τετρ. μέτρα είναι η Heckscher Playground που πήρε το όνομά της από τον August Heckscher.

Σουηδικό Θέατρο Μαριονέτας Cottage: Βρίσκεται στο Swedish Cottage. Το κτίριο ήταν αρχικά ένα σχολείο μοντέλο που κατασκευάστηκε στη Σουηδία από ντόπιο πεύκο και κέδρο. Αποσυναρμολογήθηκε και ξαναχτίστηκε στις ΗΠΑ ως έκθεμα της Σουηδίας για την έκθεση Centennial Exposition του 1876 στη Φιλαδέλφεια. Ο Frederick Law Olmsted μετακόμισε το κτίριο στην παρούσα θέση το 1877.

Central Park Zoo: Το Central Park Zoo είναι ένας από τους τέσσερις ζωολογικούς κήπους, και ένα ενυδρείο, τα οποία διαχειρίζεται η Wildlife Conservation Society (WCS), και είναι διαπιστευμένο από την Ένωση Ζωολογικών Κήπων και Ενυδρείων (AZA). Ο ζωολογικός κήπος φιλοξενεί ένα εσωτερικό τροπικό δάσος, μια αποικία μυρμηγκιών leafcutter, ένα σπίτι με ψύξη για πιγκουίνος, και μια πισίνα με μία πολική αρκούδα.

5

Διασκέδαση

Κάθε καλοκαίρι, το Δημοτικό Θέατρο (Public Theater) παρουσιάζει δωρεάν υπαίθριες θεατρικές παραγωγές, συχνά με πρωταγωνιστές γνωστούς ηθοποιούς του θεάτρου και της οθόνης. Το θέατρο Delacorte Theater είναι ο χώρος του φεστιβάλ New York Shakespeare Festival το καλοκαίρι. Τα περισσότερα, αν όχι όλα, τα έργα που παρουσιάζονται είναι από τον William Shakespeare, και οι παραστάσεις γενικώς θεωρούνται υψηλής ποιότητας από την ίδρυσή του από τον Joseph Papp το 1962.

Η Φιλαρμονική της Νέας Υόρκης δίνει μια υπαίθρια συναυλία κάθε καλοκαίρι στο Great Lawn, και η Metropolitan Opera παρουσιάζει δύο όπερες. Πολλές συναυλίες έχουν δοθεί στο πάρκο συμπεριλαμβανομένης των Barbra Streisand το 1967, Supremes το 1970, Carole King το 1973, Bob Marley & The Wailers το 1975, Elton John το 1980, Diana Ross το 1983, Garth Brooks το 1997, Dave Matthews Band το 2003 και Bon Jovi το 2008. Από το 1992, ο τοπικός τραγουδιστής-τραγουδοποιός David Ippolito έχει παίξει σχεδόν κάθε Σαββατοκύριακο του καλοκαιριού στα μεγάλα πλήθη των περαστικών και των θαμώνων και έχει μετατραπεί σε φίρμα της Νέας Υόρκης, που συχνά αναφέρεται απλά ως “αυτός ο άνθρωπος με την κιθάρα από το Central Park”. Το καλοκαίρι του 1985, ο Bruce Springsteen σχεδίαζε να πραγματοποιήσει δωρεάν υπαίθρια συναυλία στο Great Lawn, όμως η ιδέα απορρίφθηκε όταν υποστηρίχθηκε ότι οποιοδήποτε ελεύθερο σόου με τον Springsteen θα έφερνε περίπου 1,3 εκατομμύρια ανθρώπους, προκαλώντας ζημιές στο πάρκο και τις κοντινές γειτονιές.

Κάθε καλοκαίρι, το Ίδρυμα Πάρκων της Πόλης (City Parks Foundation) προσφέρει στην καλοκαιρινή σκηνή του Central Park (Central Park Summerstage), μια σειρά από δωρεάν παραστάσεις που συμπεριλαμβάνουν μουσική, χορό, ομιλίες, και παρουσιάσεις ταινιών. Το Summer Stage γιόρτασε την εικοστή πέμπτη επέτειο του το 2010. Στη διάρκεια ζωής του, το Summer stage, έχει φιλοξενήσει ανερχόμενους καλλιτέχνες και παγκοσμίου φήμης καλλιτεχνών, όπως η Celia Cruz, ο David Byrne, ο Curtis Mayfield, τους Ladysmith Black Mambazo και πολλούς άλλους.

Το Central Park φιλοξενούσε το φημισμένο εστιατόριο της πόλης της Νέας Υόρκης “Tavern on the Green” που βρίσκεται στο Central Park West και στην West 67η Street. Το εστιατόριο έκλεισε στις 31 Δεκεμβρίου 2009.

Στο Central Park καταγράφηκε η μεγαλύτερη συναυλία που έχει γίνει ποτέ. Ο Αμερικανός σούπερ σταρ Garth Brooks εκτέλεσε μια δωρεάν συναυλία τον Αύγουστο του 1997. Περίπου 980.000 παρακολούθησαν την εκδήλωση, σύμφωνα με το FDNY.

7

Τέχνη

Ένα σύνολο από είκοσι εννέα γλυπτά από γλύπτες, όπως οι Augustus Saint-Gaudens, John Quincy Adams Ward, και Emma Stebbins, έχουν ανεγερθεί κατά τη διάρκεια των ετών, τα περισσότερα από δωρεές ιδιωτών ή οργανισμών. Μεγάλο μέρος των πρώτων αγαλμάτων ήταν συγγραφέων και ποιητών, σε μια περιοχή γνωστή σήμερα ως Λογοτεχνικό Μονοπάτι (Literary Walk). Μερικά από τα γλυπτά είναι τα εξής:

  • “Angel of the Waters” στο Bethesda Terrace της Emma Stebbins (1873), ήταν το πρώτο μεγάλο δημόσιο γλυπτό.
  • Balto, ένα άγαλμα του 1925 που απεικονίζει ένα σκυλί έλκηθρων που έγινε διάσημο κατά τη διάρκεια του 1925, στην πορεία προς το Νόουμ.
  • Ο βασιλιάς Jagiello, ένα χάλκινο μνημείο στο ανατολικό άκρο του Turtle Pond
  • Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων
  • Duke Ellington: δημιουργήθηκε από το γλύπτη Robert Graham το 1997 κοντά στην Fifth Avenue και 110th Street.
  • Cleopatra’s Needle: Είναι ένας οβελίσκος από κόκκινο γρανίτη. Ο οβελίσκος στο Central Park είναι ένας από τους τρεις που υπάρχουν. Ένας στο Παρίσι και ένας στο Λονδίνο, ο οποίος είναι ζευγάρι με τον οβελίσκο στη Νέα Υόρκη. Κάθε οβελίσκος είναι περίπου 68-69 μέτρα ύψος και ζυγίζει περίπου 180 τόνους. Αρχικά είχαν ανεγερθεί στο ναό του Ρα, στην Heliopolis, στην Αρχαία Αίγυπτο γύρω στο 1450 π.Χ. από τον Φαραώ Thutmose III. Τα ιερογλυφικά χαράχτηκαν περίπου διακόσια χρόνια αργότερα από το Φαραώ Ραμσή ΙΙ για να δοξάσει τις στρατιωτικές νίκες του. Οι οβελίσκοι όλοι μετακινήθηκαν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυγούστου Καίσαρα όταν η Αρχαία Αίγυπτος ήταν υπό τον έλεγχο της Ρώμης. Τους έφεραν στην Αλεξάνδρεια και ανεγέρθηκαν ως φόρο τιμής για τον Ιούλιο Καίσαρα, μπροστά από το Caesarium, ένα ναό που χτίστηκε αρχικά από την Κλεοπάτρα VII της Αιγύπτου προς τιμήν του Μάρκου Αντώνιου. Υπάρχουν δύο εκδοχές για το πώς ο οβελίσκος του Central Park της Κλεοπάτρας βρέθηκε στο Centarl Park: είτε ήταν ένα δώρο από τον Isma’il Pasha της Αιγύπτου, είτε είχε κλαπεί από τις μηχανορραφίες του William H. Vanderbilt που πλήρωσε για να αποσταλεί ο οβελίσκος στη Νέα Υόρκη και να ανεγερθεί. Ο οβελίσκος έφτασε στη Νέα Υόρκη το Ιούλιο του 1880. Χρειάστηκαν τριάντα δύο άλογα σε δεκαέξι ζεύγη για να μεταφερθεί ο οβελίσκος στο πάρκο. Ανεγέρθηκε με επίσημη τελετή στις 22 Ιανουαρίου 1881.
  • Strawberry Fields: Στις 9 Οκτωβρίου του 1985, ημερομηνία που θα ήταν τα 45α γενέθλια του Τζον Λένον, η Νέα Υόρκη αφιέρωσε 10117 τετρ. μέτρα στη μνήμη του.

6

About the author

New Yor Travel

Στο New York Travel θα βρείτε όλες τις πληροφορίες που ζητάτε για την πόλη της Νέας Υόρκης. Στις σελίδες μας θα βρείτε πληροφορίες σχετικά με αξιοθέατα, ξενοδοχεία, εκδρομές, φαγητό, διασκέδαση, παραστάσεις στο Broadway και πολλά άλλα